درخت رو به پنجره اتاقم اینجا اونقدر نرم و ملایم داره پاییزی میشه که هر روز چند دقیقه بهش نگاه می کنم و کیف می کنم، عین نقاشی های رنگ و روغن نوک برگهاش سرخ شده و بالاترهای زرد.

یادم باشد نامه ای به خودم بنویسم !

تابستان من پر بود از سفر به جاهای خوب، حالا نه لزوما کشورهای مختلف ولی جاهای خوب. استراحت و زندگی آسوده. یکی از شهرهایی که خیلی دوست داشتم رو دیدم. به کشوری که قبلاها تصمیم داشتیم مهاجرت کنیم رفتم و دیدم که بهتر شد که اون نشد. خیلی پر ماجراه بود اما نمیدونم چرا الان انشام نمیاد ....هی میخواستم بنویس...

تو نوشتن خیلی تنبل شدم، البته میدونم که وقتی برگردم دانشگاه و تنها باشم نوشتنم بیشتر میاد. از چندروز دیگه هم که مهمون دار خواهیم بود به سلامتی باید از الان اعصاب آهنین رو تقویت کنم تا درمقابل چرا چگونه چه وقت چطور و همه سوالهای ممکن به مدت یک ماه طاقت بیارم.

نتایج جذف دوستان نامرتبط از زندگیم واقعا برام خیلی خوب بوده امیدوارم دیگه این اشتباه رو نکنم که بخوام دوباره راهشون بدم تو حریم خصوصیم!

کاش یاد بگیریم که چقدر زشته که تا یک عزیزی فوت کرد از بستگانش بپرسیم که خونه اش رو فروختین یا نگه داشتین؟؟!!چه به طور مستقیم چه غیر مستقیم!

حال نوشتن ندارم نمیدونم چرا، سرم هم از صبح درد میکنه و به شدت به فضای شخصیم و یک دو روز تنهایی نیازمندم.

نمی دونم آیا همه سی وچند ساله های دنیا از شنیدن این آهنگ اینقدر منقلب میشن که من؟ نمی دونم این آهنگ واقعا این همه غم و بغض توش داره که من احساس می کنم؟ نمیدونم چرا ماها اینطوری هستیم؟؟ شاید به خاطر همه این کارتون های غم انگیز و عمیق در کودکی هایی که باید فقط خلاصه میشد به بازی و خنده و رنگ و طبیعت و...

شب ها یک چیزهایی میاد تو ذهنم و بعد با خود می گویم صبح مینویسم، عصر فردا یادم میاد یه جیزی بود که باید مینوشتم اما اصلا یادم نمیاد چی بود!

خب این چیزی نبود که سر آن دلگیر شوم از خودم و به خودم تشر بزنم که چرا اینطوری هستی، بعدا که کمی فکر کردم فهمیدم.

خیلی وقته می خوام لبست آرزوها بنویسم، قبلی که نوشتم در طی همون مشکلات بلاگفا حذف شد ولی دو تا از مهم تریناش به واقعیت پیوست! باید بنویسم.