آهنگ کارتون آنت و لوسین ( اسم کارتونش یادم نیست)

نمی دونم آیا همه سی وچند ساله های دنیا از شنیدن این آهنگ اینقدر منقلب میشن که من؟ نمی دونم این آهنگ واقعا این همه غم و بغض توش داره که من احساس می کنم؟ نمیدونم چرا ماها اینطوری هستیم؟؟ شاید به خاطر همه این کارتون های غم انگیز و عمیق در کودکی هایی که باید فقط خلاصه میشد به بازی و خنده و رنگ و طبیعت ولی به جاش خلاصه شد تو غصه از دست دادن مادر نل، رفتن مادر کوزت، گم شدن مادر هاج، گشتن همیشگی دنبال همه مادر و پدرهایی که تو داستان های کودکی ما فقیر بودن، مریض بودن یا ناپدید میشدن. آخر هیچ کدوم از این کارتون ها رو ندیدیم، چقدر ساعت ها همه این کارتون ها رو دیدیم، تکرارش رو نگاه کردیم، حتی در بزرگسالی دوباره همه رو دوره کردیم اما این زخم خوب نشد که نشد، گم گشته ما هیچ وقت پیدا نشد. نمیدونم ایناست که ما هرچقدر هم سعی کنیم شاد باشیم باز ته دلمون خیلی وقت ها میلرزه با دیدن یک کلیپ چند ثانیه ای اشک میریزیم ، نمیدونم همه مردم دنیا اینطوری هستن؟ هیچ نمیدونم، فقط میدونم این غمی که در من نشسته بس عمیقه این نگرانی هیچ وقت تموم شدنی نیست و این میل به تراژدی ریشه کرده بدجور....

مثل ماه شب چهارده...