این پاسپورت زرشکی لعنتی

این پاسپورت لعنتی که کسی عکس توی آن را نمی تواند بشناسد، که وقتی کسی به عکسش نگاه می کنه میپرسه این تو هستی؟ این پاسپورت لعنتی با اون چهار تا مهر لعنتی توش، این تکه کاغذ بی ارزش که آدم رو از هر چه مناسبت شاد تو زندگی عزیزانش دور می کنه، این بیخودترین مرز های جغرافی که تا آخر عمر روی پیشانی ما نوشته آواره از شهر و دیار، این همه برو و بیا برای تمدید اقامت و ویزا، این همه استرس و درماندگی که ما متحمل میشیم برای این تکه کاغذ بی ارزش، این مسخره ترین اشک هایی که من در ناراحتی ریختم در شادترین شب عزیزانم، لعنت به این جبر جغرافی!

مثل ماه شب چهارده...