مثل ماه شب چهارده

این دومین ماه سیاه و سیاه پوشی و صدای ناله و گریه است که با دل خوش و خیالی راحت دارم دور از همه اون همه برنامه های رو اعصاب سپری می کنم!xa0...

یادم رفت چی میخواستم بنویسم!...

هیچ آرایشی، هیچ عمل زیبایی و هیچ لباس و مدی نمیتونه شخصیت زشت کسی رو خوشگل کنه....

این پاسپورت لعنتی که کسی عکس توی آن را نمی تواند بشناسد، که وقتی کسی به عکسش نگاه می کنه میپرسه این تو هستی؟ این پاسپورت لعنتی با اون چهار تا مهر لعنتی توش، این تکه کاغذ بی ارزش که آدم رو از هر چه مناسبت شاد تو زندگی عزیزانش دور می کنه، این بیخودترین مرز های جغرافی که تا آخر عمر روی پیشانی ما نوشته آواره از شهر و دیار، این همه برو و بیا برای تمدید اقامت و ویزا، این همه استرس و درماندگی که ما متحمل میشیم برای این تکه کاغذ بی ارزش، این مسخره ترین اشک هایی که من در ناراحتی ریختم در شادترین شب عزیزا...

تو نوشتن خیلی تنبل شدم، البته میدونم که وقتی برگردم دانشگاه و تنها باشم نوشتنم بیشتر میاد. از چندروز دیگه هم که مهمون دار خواهیم بود به سلامتی باید از الان اعصاب آهنین رو تقویت کنم تا درمقابل چرا چگونه چه وقت چطور و همه سوالهای ممکن به مدت یک ماه طاقت بیارم.xa0...