مثل ماه شب چهارده

امروز خبر فوت پدر یکی از دوستانم رو شنیدم، از دست دادن پدر بدترین و بی رحمانه ترین کابوس زندگی هر دختریه فکر کنم. وقتی میومدم اینجا همش این ترس رو داشتم که دیگه پدربزرگم رو نبینم که همینطور هم شد، گاهی وقتها فکر می کنم آیا زندگی اینجا ارزشش رو داره که از بابام دور باشم؟...

نمی دونم آیا همه سی وچند ساله های دنیا از شنیدن این آهنگ اینقدر منقلب میشن که من؟ نمی دونم این آهنگ واقعا این همه غم و بغض توش داره که من احساس می کنم؟ نمیدونم چرا ماها اینطوری هستیم؟؟ شاید به خاطر همه این کارتون های غم انگیز و عمیق در کودکی هایی که باید فقط خلاصه میشد به بازی و خنده و رنگ و طبیعت ولی به جاش خلاصه شد تو غصه از دست دادن مادر نل، رفتن مادر کوزت، گم شدن مادر هاج، گشتن همیشگی دنبال همه مادر و پدرهایی که تو داستان های کودکی ما فقیر بودن، xa0مریض بودن یا ناپدید میشدن. آخر هیچ کدوم از ...