مثل ماه شب چهارده

قسمت آخر سریال این فصل رو که دیدم یک جاییش خیلی دلم خنک شد و واقعا کیف کردم، خیالم راحت شد. وقتی که اون آدمایی که ادای مذهبی ها رو در میاوردن همه به فنا رفتن! آون آتش سبز رو که نشون داد من اصلا یک نفس راحتی کشیدم. حس بدی که از دیدن اون زن وقتی میگفت اعتراف کن با اون حالت خیلی آشنا که بارها تو مملکت خودمون باهاش روبرو شده بودم، خیلی بدم میومد از این دسته حتی بیشتر از رمزی بولتون....

امروز خبر فوت پدر یکی از دوستانم رو شنیدم، از دست دادن پدر بدترین و بی رحمانه ترین کابوس زندگی هر دختریه فکر کنم. وقتی میومدم اینجا همش این ترس رو داشتم که دیگه پدربزرگم رو نبینم که همینطور هم شد، گاهی وقتها فکر می کنم آیا زندگی اینجا ارزشش رو داره که از بابام دور باشم؟...

خب این چیزی نبود که سر آن دلگیر شوم از خودم و به خودم تشر بزنم که چرا اینطوری هستی، بعدا که کمی فکر کردم فهمیدم....